SŁOWNICZEK

Słowo -  elementarna część mowy. Jego pisanym odpowiednikiem jest wyraz. Za pomocą słów nazywamy i rozróżniamy przedmioty materialne lub ich klasy, a także treści psychiczne, czynności, stany, cechy i relacje między elementami rzeczywistości.

Symbol – najbardziej ogólnie jest to zastąpienie jednego pojęcia innym, krótszym, bardziej wyrazistym lub najlepiej oddającym jego naturę, albo mniej abstrakcyjnym. Jest to znak odnoszący się do innego, niż do tego, do którego bezpośrednio się odnosi, systemu znaczeń. Przykładowo  lew oznacza nie tylko dany gatunek zwierzęcia, ale też, w sensie symbolicznym, siłę lub władzę. Symbole są pewnymi znakami umownymi, które w różnych kulturach mogą mieć różne znaczenia.

Komunikacja - wymiana informacji między jej uczestnikami. Nośnikami danych mogą być słowa (komunikacja werbalna), gesty, teksty, obrazy, dźwięki czy też sygnały elektryczne albo fale radiowe. Ważne jest, aby były one zrozumiałe dla nadawcy i odbiorcy.

Komunikacja werbalna – komunikacja z użyciem języka naturalnego, czyli mowy jako środka komunikacji. Jest to podstawowy sposób komunikacji międzyludzkiej. W szczątkowej postaci komunikacja werbalna występuje także u zwierząt, np. u szympansów, które rozwinęły w niektórych przypadkach także zdolność posługiwania się metaforą. Komunikacji werbalnej najczęściej towarzyszy komunikacja niewerbalna. W trakcie rozmowy przekazywanym treściom towarzyszą gesty oraz mimika, które w przyjętym kodzie językowym w danej kulturze potwierdzają komunikaty zwerbalizowane.

Szyfr - procedura takiego przekształcania wiadomości, żeby była ona niemożliwa (lub bardzo trudna) do odczytania przez każdego, kto nie posiada odpowiedniego klucza.

Interakcja - termin stosowany do oprogramowań i skryptów komputerowych oznaczający, że utrzymują one kontakt z użytkownikiem, który ma wpływ na wyświetlane informacje.

Mimika - sposób wyrażania myśli, uczuć, przeżyć oraz nastrojów poprzez wyraz twarzy i ruchy rąk (gesty). W teatrze towarzyszy wypowiadanym słowom jako środek gry aktorskiej. W pantomimie jest najważniejszym obok ruchu środkiem wyrazu.

Mowa ciała, język ciała, komunikacja niewerbalna - zespół niewerbalnych komunikatów nieświadomie nadawanych i odbieranych przez ludzi na wszystkich niewerbalnych kanałach jednocześnie. Informują one o podstawowych stanach emocjonalnych, intencjach i oczekiwaniach wobec rozmówcy. Kiedy mówimy, że mamy "przeczucie" lub "niejasne odczucie", iż ktoś skłamał, tak naprawdę mamy na myśli, że język ciała nie idzie w parze ze słowami. To jest także to, co mówcy nazywają "świadomością słuchaczy"lub "odwołaniem się do grupy".


Style komunikacji niewerbalnej


Tendencja afiliatywna (bliski dystans, dotyk, kontakt wzrokowy, uśmiech).
Tendencja dominatywna (wyprostowana postawa, uniesiona głowa, szybka mowa, jednostronna komunikacja werbalna)
 

Funkcje komunikacji niewerbalnej

  1.  przedstawieniowa - nadawca przekazuje odbiorcy informacje za pomocą języka; znaki językowe są symbolami rzeczywistości pozajęzykowej

  2. ekspresywna - nadawca wyraża swoje uczucia, nadając wypowiedzi zabarwienie emocjonalne; funkcja ta nie wiąże się z tematem, ale z formą wypowiedzi, dlatego nadawca stosuje wyrazy nacechowane uczuciowo, wykrzyknienia, apostrofy itp.

  3.  impresywna - nadawca nakłania odbiorcę do jakichś działań lub postaw; funkcja ta wyraża się przede wszystkim w budowie wypowiedzi; nadawca stosuje przywołania, zdania rozkazujące itp.

  4. poetycka - nadawca zwraca uwagę odbiorcy na właściwości samego tekstu - jego cechy fonetyczne, gramatyczne, leksykalne; funkcja ta przejawia się najczęściej w zastosowaniu licznych środków stylistycznych, a także w dbałości o rytm, kompozycję itp.

  5.  fatyczna -  nadawca przez zastosowanie określonych środków językowych nawiązuje i podtrzymuje kontakt z odbiorcą. Takie wyrazy jak: aha, hej, halo, słuchaj, bywaj itp. o niczym nie informują, lecz służą nawiązaniu, podtrzymaniu lub zakończeniu aktu mowy.